Notice: Function _load_textdomain_just_in_time was called incorrectly. Translation loading for the humanum domain was triggered too early. This is usually an indicator for some code in the plugin or theme running too early. Translations should be loaded at the init action or later. Please see Debugging in WordPress for more information. (This message was added in version 6.7.0.) in /var/www/vhosts/old.pinkarmenia.org/httpdocs/wp-includes/functions.php on line 6170
“The human rights situation of LGBT people in Armenia” roundtable discussion – Pink Armenia
Skip to content Skip to sidebar Skip to footer

“The human rights situation of LGBT people in Armenia” roundtable discussion

A roundtable discussion on “The Human Rights Situation of LGBT People in Armenia” was organized by “Pink” human rights defender NGO on November 16, 2021. The roundtable was attended by ambassadors of several countries, including the USA, The Netherlands, Sweden, Switzerland, the EU Ambassador to Armenia, and representatives of other international and local organizations.

The event was kicked off by Pink’s chairperson, Lilit Avetisyan where highlighted the fact that the difficult period in Armenia during 2020 as a result of the war had its impact on issues of human rights protection. The uncertain situation in that period was accompanied with tensions, paving the way for the spread of misinformation, which has manifested itself in violence, intolerance against vulnerable groups, especially LGBT people, as well as various manipulations of these issues.

The main purpose of the roundtable discussion was to present Pink’s annual report, which summarized cases of human rights violations against LGBT people in Armenia in 2020. Examining these cases, we see that violence continues in various areas of LGBT people’s lives, from the family to public places. In this regard, it is important to note the importance of involving LGBT people, their allies, as well as government agencies, the international community, and civil society, as they can come up with strategies for raising issues and developing appropriate steps.

The invited ambassadors presented their observations on the issue. Each of them raised a specific issue and mentioned the importance of taking necessary steps. The speech of the US Ambassador in Armenia was remarkable, where she presented the steps taken by the United States to protect the rights of LGBT people and stressed the importance of taking such steps in all countries. She stated that “It is often pointed out that the true test of the rule of law is how well a nation protects its most vulnerable populations, not only privileged. Today, LGBTQI+ persons remain far too vulnerable in many parts of the world. It’s not a matter of LGBTQI+ community members seeking special human rights; they only want the same rights as everyone else. They want to go to school safely, without harassment, obtain appointment without discrimination, and talk to doctors about their health without stigma”.

The Ambassador of the Kingdom of The Netherlands in Armenia expressed his concern about the necessity to legalize marriages for LGBT people. In 69 countries around the world, including Armenia, same-sex marriage is considered a violation of the law, which indicates that there are many gaps in the field of human rights. The Ambassador of Switzerland in Armenia also touched upon this issue, noting that same-sex marriages should not be illegal. He condemned all forms of violence against LGBT people and called for steps to be taken to prevent them. “All over the world, LGBTI people continue to face violence and discrimination due to their sexual orientation and gender identity. It is important to recall that public recognition of LGBTI rights has a real impact on people’s lives. Events like this can help them and to create an environment of accepting their identities and expressions”.

The Ambassador of the Kingdom of Sweden presented his country’s support for the human rights protection of the LGBT community, especially Pink Human Rights Defender NGO. He referenced the importance of the NGO sector in general and in the development of democracy in Armenia. “Sweden has decided to initiate collaboration with a number of civil society organizations, one of them being Pink Armenia, through the project “Advancing the movement through sustainable development”, which aims the protection of the rights of LGBTQI people. Certainly and naturally, civil society plays a very vital and important role in the democratic transformation in Armenia. In my country, Sweden, we’re committed to creating an enabling environment for civil society, fostering a vibrant, independent and pluralistic civil society, and supporting society as an integrative part of support to our other development objectives, and here we consider Pink’s role as highly important being an independent watchdog organization towards the government and its various institutions”.

The observations of the Ambassador of the EU Delegation to Armenia were also interesting, who particularly mentioned that the problems of LGBT people are universal and that they should not be differentiated. ’’I think it is extremely important to touch on the sensitive issues of the human rights of everybody. It is not to single out a group, it is not what they often tell us in the European Union – that we are promoting gay rights; it is not about promoting, but about demanding to respect the rights of each and everybody. And this means naturally also LGBTQI+ rights to have the same access to education, medical care and treatment without stigmatization and without being singled out.’’

In their speeches, the ambassadors expressed their support for vulnerable groups, including LGBT people, noting that they along with their organizations are guided by respect for human rights, regardless of sexual orientation, gender identity, race, as such discrimination makes groups more vulnerable, and in Armenia such a model of society does not meet the standards of democracy. The most important of the strategies singled out by the ambassadors were to achieve changes in the legislation and to achieve a discourse free of aggression with the society. They expressed hope that next year’s report would show that the human rights situation of LGBT people has improved during this period, and that serious cases have been prevented to some extent.

Referring to the annual report, it should be noted that Pink Human Rights Defender NGO collects and records cases of violence and violations on the basis of sexual orientation and gender identity (SOGI) on an annual basis through its lawyers, psychologists and social workers. During the discussion, Pink’s lawyer, Luiza Vardanyan, presented the brief summary of cases recorded through 2020-2021. In particular, it was mentioned that in 2020 most of the violations recorded by Pink were cases of domestic violence. These were accompanied by psychological, physical and economic violence․ Upon finding out about the victim’s sexual orientation or gender identity, their family members insulted and threatened them, resorted to conversion therapy, deprived them of communicating with the community, as well as communication modes such as mobile phone and the internet.

There have been cases of illegal publication of data on a person’s private life, both by the police and the media, despite the fact that this information should have only been accessible to law enforcement forces. Based on all this, it should be noted that it is a big problem for LGBT people in Armenia to resort to law enforcement forces, as they are afraid of leaking personal data and being discriminated against by law enforcement bodies. It was only 20 out of the 40 reported cases where LGBT individuals filed a report with law enforcement forces, but none of these reached the court review stage․ Most of the time these cases are delayed for years or terminated.

A part of the village was passed to Azerbaijan, and discussions were ongoing about when there was violence against activists and LGBT people in the village, law enforcement agencies, local and international human rights organizations as well as the international community were fully concentrated on it, but when the village was handed over to the enemy, they did not respond. As a result of all this, LGBT people were once again targeted by hate speech.

During the roundtable discussion, after Pink’s lawyers presented their reports, we had a video call with Victor Kundrak, OSCE/ODIHR Hate Crimes Specialist, who presented a report on hate crimes in Armenia. He noted that hate speech is common throughout the world, but in Armenia hate speech often precipitated hate crimes against LGBT people. Additionally, many of these crimes were not properly investigated by law enforcement authorities. Because law enforcement authorities did not even record those cases, OSCE received information about the incidents of hate crimes much later than expected. In his speech, he also mentioned that cooperation with human rights NGOs is crucial to solve these problems: ’’Authorities should also look at hate crime victim support, and in that relation and most importantly, they should be encouraged to work closely with civil society organizations like Pink Armenia who hold unique expertise in the area and have outreach to direct victims and effect on entities.’’

Pink’s executive director, Vaghinak Ter-Hovhannisyan, summed up the roundtable discussion by concluding that the cases of violence and violations on the basis of SOGI are increasing year by year. They are manifested in various forms: physical, psychological and economic violence (particularly by family or relatives), threats of violence, illegal disclosure of personal data, expulsion from work or education on the grounds of sexuality and spreading hate speech, etc. Violations are on the rise, but LGBT people are reluctant to turn to law enforcement because there is a lack of trust towards them. Violations and harassments are not investigated, and they are not punished properly. Despite the fact that the Criminal Code changes over time, it still does not serve its purpose in the case of crimes based on SOGI.

With this in mind, Pink is constantly appealing to the government, law enforcement, private and international organizations to take steps to protect human rights in various public spheres to prevent crimes against LGBT people. In particular, governmental and law enforcement agencies should have appropriate qualifications to condemn harassment, regulate hate speech, and committed crimes on these bases, as well as develop anti-discrimination legislation.

At the end of the meeting, Pink’s staff presented the guidelines published by the organization, which are intended for specialists, in particular, doctors, psychologists and social workers working with LGBT people. The guideline meets current standards, and is updated according to the relevant changes in the scientific and professional field. The guide is available both online and in print.

Summing up the roundtable discussion on crimes against LGBT people in 2020, we can conclude that the number of cases of violence and hate speech against LGBT people in Armenia is growing. In many cases, these crimes are not reported because there is no clear law or guidance on how law enforcement agencies should handle such incidents. The victims are afraid of facing discrimination and the illegal misuse of their personal data by law authorities. As a result, there are many cases which were reported years after the incidents took place and remain unsolved because there are no clear discrimination laws.

2021թ․ նոյեմբերի 16-ին տեղի ունեցավ Փինք իրավապաշտպան ՀԿ-ի նախաձեռնությամբ կազմակերպված կլոր սեղան-քննարկումը՝ Հայաստանում ԼԳԲՏ անձանց մարդու իրավունքների իրավիճակի վերաբերյալ։ Հանդիպմանը ներկա էին մի քանի երկրների՝ ԱՄՆ, Շվեդիա, Շվեյցարիա, Նիդեռլանդներ, ինչպես նաև միջազգային տարբեր կազմակերպությունների դեսպանները, տեղական հասարակական կազմակերպությունների ներկայացուցիչները։

Հանդիպման բացումը կատարեց Փինքի նախագահ Լիլիթ Ավետիսյանը։ Վերջինս ներկաների ուշադրությունը հրավիրեց այն հանգամանքի վրա, որ Հայաստանի համար 2020թ․ պատերազմով պայմանավորված ծանր ժամանակաշրջանն իր ազդեցությունն է ունեցել մարդու իրավունքների պաշտպանության հիմնախնդիրների վրա։ Այդ շրջանում ստեղծված անորոշ իրավիճակն իր հետ լարվածություն է բերել և հող նախապատրաստել ապատեղեկատվության տարածման համար, որն արտահայտվել է խոցելի խմբերի, հատկապես՝ ԼԳԲՏ անձանց հանդեպ բռնությամբ, անհանդուրժողականությամբ և նշված հարցերի տարատեսակ շահարկումներով։

Կլոր սեղան-քննարկման գլխավոր նպատակն էր ներկայացնել Փինքի տարեկան զեկույցը, որում ամփոփվել են 2020թ․ Հայաստանում ԼԳԲՏ անձանց մարդու իրավունքների ոտնահարմամբ պայմանավորված դեպքերը։ Ուսումնասիրելով այդ դեպքերը՝ տեսնում ենք, որ բռնությունը շարունակվում է ԼԳԲՏ անձանց կյանքի տարբեր ոլորտներում՝ սկսած ընտանիքից, վերջացրած հանրային վայրերով։ Այս առումով հարկ է նշել ԼԳԲՏ անձանց և նրանց աջակիցների, ինչպես նաև պետական մարմինների, միջազգային հանրույթի ներկայացուցիչների և քաղաքացիական հասարակության ներգրավվածության կարևորությունը, քանի որ նրանք կարող են հանդես գալ խնդիրների բարձրացման և համապատասխան քայլերի մշակման ռազմավարություններով։

Հանդիպման հրավիրված դեսպանները ներկայացրին իրենց դիտարկումները հիմնախնդրի վերաբերյալ։ Նրանցից յուրաքանչյուրը հանդես եկավ կոնկրետ խնդրի բարձրացմամբ և նշեց անհրաժեշտ քայլերի ձեռնարկման կարևորության մասին։ Ուշագրավ էր Հայաստանում ԱՄՆ արտակարգ և լիազոր դեսպանի ելույթը, որն Ամերիկայի օրինակով ներկայացրեց, թե ինչ քայլեր են ձեռնարկվել ԼԳԲՏ անձանց իրավունքների պաշտպանության համար և շեշտեց բոլոր երկրներում այդպիսի քայլերի ձեռնարկման նշանակության մասին․ «Հաճախ նշվում է, որ օրենքի գերակայության համար գլխավոր փորձությունն այն է, թե որքանով է ազգը պաշտպանում առավել խոցելի բնակչությանը, այլ ոչ թե միայն արտոնյալ քաղաքացիներին: Այսօր ԼԳԲՏՔ+ անձինք ողջ աշխարհով մեկ չափազանց խոցելի կարգավիճակում են: ԼԳԲՏՔԻ+ համայնքի անդամները ոչ թե ձգտում են «հատուկ» մարդու իրավունքների պաշտպանության հասնել, այլ պարզապես ցանկանում են ունենալ բոլոր այն իրավունքները, որ ունեն մնացած մարդիկ։ Նրանք ցանկանում են ապահով լինել դպրոց հաճախելիս, չենթարկվել ոտնձգությունների, բժշկին այցելելիս խոսել իրենց առողջության մասին՝ առանց խտրական վերաբերմունքի և խարանի արժանանալու»։

Հայաստանում Նիդերլանդների թագավորության արտակարգ և լիազոր դեսպանն իր մտահոգությունն արտահայտեց ԼԳԲՏ անձանց ամուսնությունների օրինականացման անհրաժեշտության մասին։ Աշխարհի 69 երկրներում, ներառյալ՝ Հայաստանում, նույնասեռ ամուսնությունները համարվում են օրինախախտում, ինչը խոսում է այն մասին, որ մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում շատ բացեր կան։ Հայաստանում Շվեյցարիայի արտակարգ և լիազոր դեսպանը նույնպես անդրադարձավ այս խնդրին՝ նշելով, որ նույնասեռ ամուսնությունները չպետք է ապօրինի բնույթ ունենան։ Վերջինս նաև դատապարտեց ԼԳԲՏ մարդկանց հանդեպ ցանկացած տեսակի բռնություն և կոչ արեց քայլեր ձեռնարկել դրանց կանխարգելման համար․ «Ամբողջ աշխարհում ԼԳԲՏԻ անձինք շարունակում են լինել բռնության և խտրականության կիզակետում՝ պայմանավորված իրենց սեռական կողմնորոշմամբ և գենդերային ինքնությամբ։ Պետք է հիշատակել այն փաստը, որ ԼԳԲՏԻ մարդկանց իրավունքների հանրային ճանաչումն իսկապես մեծ ազդեցություն ունի մարդկանց կյանքում: Այսպիսի միջոցառումները կարող են աջակցել նրանց և ստեղծել այնպիսի միջավայր, որտեղ նրանք ազատ կզգան իրենց սեռական կողմնորոշումը կամ գենդերային ինքնությունն արտահայտելու համար»։

Շվեդիայի դեսպանը ներկայացրեց իր և իր երկրի աջակցությունը ԼԳԲՏ համայնքի իրավունքների պաշտպանությանը և հատկապես Փինք իրավապաշտպան ՀԿ-ին, ինչպես նաև անդրադարձ կատարեց ընդհանրապես ՀԿ ոլորտի կարևորությանը Հայաստանում ժողովրդավարության զարգացման գործում․ «Շվեդիան համագործակցություն է սկսել մի շարք հասարակական կազմակերպությունների հետ՝ հանձինս Փինք Արմենիայի՝ «Շարժման առաջխաղացում կայուն զարգացման միջոցով» նախագծի շրջանակներում, որն ուղղված է ԼԳԲՏՔԻ անձանց իրավունքների պաշտպանությանը։ Աներկբա է, որ հասարակական կազմակերպությունները շատ կարևոր դեր ունեն Հայաստանում ժողովրդավարության բարելավման մեջ։ Շվեդիայում մենք փորձում ենք հասարակական կազմակերպությունների համար ստեղծել բարենպաստ միջավայր, որը կխթանի դրանց կենսունակությանը հասարակության զարգացմանը նպաստող գործողություններ իրականացնելու հարցում։ Այստեղ, իհարկե, կարևորում եմ Փինքի դերը՝ որպես երկրի կառավարությունից և նրա տարբեր ինստիտուտներից անկախորեն գործող իրավապաշտպան կազմակերպություն»։

Հետաքրքրական էին նաև Հայաստանում ԵՄ պատվիրակության դեսպանի դիտարկումները, որը մասնավորապես նշեց, որ ԼԳԲՏ մարդկանց խնդիրները համամարդկային են և որևէ տարբերակման չպետք է ենթարկվեն․ «Կարծում եմ՝ չափազանց կարևոր է անդրադառնալ բոլոր մարդկանց իրավունքներին վերաբերող զգայուն հարցերին։ Նպատակս բնավ կոնկրետ խմբի առանձնացնելը չէ․ հաճախ շրջանառվում է այն կարծիքը, իբր Եվրոպական Միությունը առանձնահատուկ վերբերունք ունի նույնասեռական անձանց նկատմամբ, բայց նման բան չկա, մենք պարզապես պահանջում ենք հարգել բոլոր մարդկանց իրավունքները։ Եվ դա, բնականաբար, իրենից ենթադրում է նաև ԼԳԲՏՔԻ+ համայնքի իրավունքների պաշտպանությունը․ նրանք պետք է բոլորիս պես ունենան կրթության հնարավորություն, բուժօգնության դիմելու հնարավորություն՝ առանց խարանի և խտրականության արժանանալու»։

Դեսպաններն իրենց ելույթներում աջակցություն հայտնեցին խոցելի խմբերին՝ հանձինս ԼԳԲՏ անձանց, նշելով, որ իրենք և իրենց կազմակերպություններն առաջնորդվում են` կարևորելով միայն մարդու իրավունքները՝ անկախ սեռական կողմնորոշումից, գենդերային ինքնությունից, ռասայական պատկանելությունից, քանի որ խտրականության նման դրսևորումները ավելի խոցելի են դարձնում խմբերին, իսկ Հայաստանում հասարակության այդպիսի մոդելը չի համապատասխանում ժողովրդավարության ստանդարտներին։ Դեսպանների կողմից առանձնացված ռազմավարություններից կարևորագույններն օրենսդրության մեջ փոփոխությունների հասնելն ու հասարակության հետ ճիշտ ճանապարհով՝ առանց ագրեսիայի դիսկուրսի դուրս գալն էր։ Նրանք նաև հույս հայտնեցին, որ հաջորդ տարվա զեկույցը կփաստի այն մասին որ այս ընթացքում ԼԳԲՏ անձանց մարդու իրավունքների իրավիճակը բարելավվել է և ծանր դեպքերը որոշ չափով կանխարգերվել են։

Անդրադառնալով տարեկան զեկույցին՝ նշենք, որ Փինք իրավապաշտպան ՀԿ-ն, ի դեմս իր իրավաբանների, հոգեբանների և սոցիալական աշխատողների, հավաքագրում է ամեն տարի սեռական կողմնորոշման և գենդերային ինքնության (ՍԿԳԻ) հիմքով տեղի ունեցող բռնությունների և իրավախախտումների դեպքերը։ Քննարկման ընթացքում Փինքի իրավաբան Լուիզա Վարդանյանը ներկայացրեց 2020-2021թթ․ դեպքերի ամփոփիչ նկարագրություն։ Մասնավորապես նշվեց, որ 2020թ․ Փինքի կողմից արձանագրված իրավախախտումների զգալի մասը ընտանեկան բռնության դեպքեր են։ Դրանք ուղեկցվել են հոգեբանական, ֆիզիկական և տնտեսական բռնությամբ․ ընտանիքի անդամները, տեղեկանալով տուժողի սեռական կողմնորոշման կամ գենդերային ինքնության մասին, վիրավորել ու սպառնացել են նրան, դիմել են կոնվերսիոն թերապիայի, զրկել են համայնքի հետ շփումից, կապի միջոցներից՝ հեռախոսից և ինտերնետից և ծեծի ենթարկել նրան։ Եղել են նաև անձի մասնավոր կյանքի վերաբերյալ ապօրինի կերպով տվյալների հրապարակման դեպքեր՝ թե՛ ոստիկանության, թե՛ լրատվամիջոցների կողմից, մինչդեռ այդ ինֆորմացիան պետք է հասանելի լիներ միայն իրավապահ մարմիններին։ Ելնելով այս ամենից՝ հարկ է նշել, որ Հայաստանում ԼԳԲՏ մարդկանց համար իրավապահ մարմիններին դիմելը մեծ խնդիր է, քանի որ նրանք վախենում են անձնական տվյալների արտահոսքից և իրավապահ մարմինների կողմից խտրական վերաբերմունքի արժանանալուց։ Արձանագրված 40 դեպքերից միայն 20-ով են ԼԳԲՏ անձինք դիմում ներկայացրել իրավապահ մարմիններին, որոնցից ոչ մեկը չի հասել դատական քննության փուլ․ շատ հաճախ գործերը ձգձգվում են տարիներով կամ կարճվում։

Այնուհետև Փինքի իրավաբան Հասմիկ Պետրոսյանը ներկայացրեց 2020թ․ ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ դրսևորված ատելության խոսքը և դրա կարգավորմանն ուղղված պետական մարմինների քաղաքականությունները։ Իրավաբանը նշեց, որ 2021թ․ արձանագրվել է 29 դեպք, որոնք իրենց բնույթով չեն տարբերվում 2020թ․ արձանագրված դեպքերից։

2020թ․ ատելության խոսքի միջոցով որոշ քաղաքական մանիպուլյացիաներ տեղի ունեցան, որի արդյունքում ԼԳԲՏ անձինք հայտնվեցին թիրախավորվեցին։ Պատերազմի ընթացքում փոխանակ խոսքը գնար համազգային ու համապետական աղետի մասին, և բոլորի գործողություններն ուղղված լինեին երկրի պաշտպանությանը, որոշ անձինք իրավիճակն օգտագործեցին ԼԳԲՏ անձանց թիրախավորելու և իրենց քաղաքական շահերն առաջ տանելու համար։ Մասնավորապես համացանցում շրջանառվել էր այն վարկածը, որ ԼԳԲՏ անձանց սահման տանելու դեպքում միջազգային հանրությունը ավելի մեծ ուշադրություն կդարձներ Հայաստանի կարգավիճակին, ինչի արդյունքում ԼԳԲՏ անձանց հանդեպ բացասական վերաբերմունքը ավելի խորացավ։ 2021թ․ ևս դիտվել են ատելության խոսքի միջոցով քաղաքական մանիպուլյացիաների դեպքեր, երբ շահարկվեցին Շուռնուխ գյուղի դեպքերը։ Գյուղի մի հատվածը Ադրբեջանին անցնելուց հետո քննարկվում էր, իբր երբ գյուղում ակտիվիստների և ԼԳԲՏ անձանց հանդեպ բռնություն էր տեղի ունեցել, իրավապահ մարմինների, տեղական և միջազգային իրավապաշտպան կազմակերպությունների և միջազգային հանրության ուշադրությունն ամբողջությամբ ուղղված էր այդտեղ, սակայն երբ գյուղը հանձնվեց հակառակորդին, նրանց կողմից ոչ մի արձագանք չեղավ։ Այս ամենի արդյունքում ԼԳԲՏ անձինք ևս մեկ անգամ անուղղակի կերպով հայտնվեցին ատելության խոսքի թիրախում։

Կլոր սեղան-քննարկման ընթացքում Փինքի իրավաբանների զեկույցների ներկայացումից հետո տեսազանգով կապնվեցինք ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ ատելության հիմքով հանցագործությունների բաժնի մասնագետ Վիկտոր Կունդրակի հետ, որը նույնպես ներկայացրեց զեկույց՝ Հայաստանում ատելության հիմքով հանցագործությունների մասին։ Նա նշեց, որ ատելության խոսքի դրսևորումներն ամենուր են, սակայն Հայաստանում գերակշռում է հենց ԼԳԲՏ անձանց դեմ կիրառվող ատելության խոսքը։ Դրա արդյունքում տեղի են ունեցել բազմաթիվ բռնության դեպքեր, սակայն տուժած անձինք իրավապահ մարմիններին դիմելիս իրենց խնդրին պատշաճ լուծում չեն ստացել։ Իրավապահ մարմիններն անգամ չեն արձանագրել այդ դեպքերը, որի արդյունքում ԵԱՀԿ-ն բռնության դեպքերի մասին տեղեկատվություն է ստացել նախատեսվածից շատ ավելի ուշ։ Իր խոսքում նա նաև նշեց, թե խնդրի լուծման համար ինչքանով է կարևոր պետության համագործակցությունը իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպությունների հետ․ «Պետությունը պետք է քայլեր ձեռնարկի ատելության խոսքից տուժած անձանց աջակցության մասով, և որ ամենակարևորն է, պետք է համագործակցի այնպիսի հասարակական կազմակերպությունների հետ, ինչպիսին է Փինքը, որը մասնագիտացած է մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում, ինպես նաև ունակ է անմիջական կապ հաստատել բռնությունից տուժածների հետ և մեծ ազդեցություն ունի այլ հասարակական կազմակերպությունների շրջանում»։

Փինքի գործադիր տնօրեն Վաղինակ Տեր-Հովհաննիսյանը ամփոփեց կլոր սեղան-քննարկումը՝ գալով այն եզրահանգման, որ ՍԿԳԻ հիմքով բռնության և իրավախախտումների դեպքերը տարեցտարի ավելանում են։ Դրանք դրսևորվում են տարբեր ձևերով՝ ֆիզիկական, հոգեբանական և տնտեսական բռնությամբ (մասնավորապես՝ ընտանիքի և հարազատների կողմից), բռնության սպառնալիքներով, անձնական տվյալների ապօրինի հանրայնացմամբ, սեռականության հիմքով աշխատանքից կամ ուսումնական հաստատությունից վտարմամբ, ատելության խոսքի տարածմամբ և այլն։ Օրեցօր ավելանում են իրավախախտումների դեպքերը, սակայն ԼԳԲՏ անձինք խուսափում են դիմել իրավապահ մարմիններին, քանի որ բացակայում է վերջիններիս հանդեպ վստահությունը, ինչպես նաև դիտվում է խտրական վերաբերմունք և հանցավոր ոտնձգություններն այդպես էլ չեն քննվում և հավուր պատշաճի չեն պատժվում։ Չնայած նրան, որ ժամանակի ընթացքում փոփոխվում է քրեական օրենսգիրքը, միևնույն է, այն չի ծառայում իր նպատակին ՍԿԳԻ հիմքով հանցագործությունների դեպքում։

Հաշվի առնելով վերոնշյալ նկատառումները՝ Փինքը մշտապես դիմում է պետական, իրավապահ, մասնավոր և միջազգային կազմակերպություններին՝ հորդորելով մարդու իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված քայլեր ձեռնարկել հասարակական տարբեր ոլորտներում ԼԳԲՏ անձանց հանդեպ տեղի ունեցող իրավախախտումները կանխարգելելու ուղղությամբ։ Հատկապես պետական և իրավապահ մարմինները պետք է համապատասխան որակում տան ոտնձգություններին և դատապարտեն դրանք, ատելության խոսքի և դրա հիման վրա կատարվող հանցագործությունների վերաբերյալ իրավակարգավորումներ իրականացնեն և խտրականության կանխարգելման մասով օրենսդրություն մշակեն։

Հանդիպման վերջում Փինքի աշխատակազմը ներկայացրեց կազմակերպության կողմից հրատարակված ուղեցույցները, որոնք նախատեսված են օգնող մասնագետների, մասնավորապես՝ ԼԳԲՏ անձանց հետ աշխատող բժիշկների, հոգեբանների, սոցիալական աշխատողների համար։ Ուղեցույցը համապատասխանեցվել է ներկայիս ստանդարտներին՝ թարմացվելով ըստ գիտական և մասնագիտական դաշտում տեղի ունեցող փոփոխությունների։ Ուղեցույցը հասանելի է թե՛ առցանց հարթակում, թե՛ տպագիր։

Ամփոփելով 2020թ․ ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ տեղի ունեցած իրավախախտումների մասին կլոր-սեղան քննարկումը՝ կարելի է եզրակացնել, որ Հայաստանում ԼԳԲՏ մարդկանց հանդեպ բռնության դեպքերի և ատելության խոսքի դրսևորումների թիվը գնալով աճում է, սակայն շատ դեպքերում դրանց մասին չի բարձրաձայնվում՝ իրավապահ մարմինների՝ խնդրին պատշաճ լուծում չտալու պատճառով։ Տուժած անձինք մի կողմից վախենում են նրանց կողմից խտրական վերաբերմունքի արժանանալուց, իսկ մյուս կողմից՝ անձնական տվյալների ապօրինի կերպով հրապարակումից։ Արդյունքում ունենում ենք չբացահայտված դեպքեր, որոնք նախատեսվածից ուշ են արձանագրվում և եթե անգամ արձանագրվում են, միևնույն է, խտրականության օրենքի բացակայության պատճառով չեն ստանում հավուր պատշաճի լուծում։